UBEZPIECZENIA//UNIMARTER

Ubezpieczenia Społeczne w Wielkiej Brytanii: zarys historyczny

Marcin Jankowski  •  28/Wrzesień/2019 (13:39), aktualizacja 28/Wrzesień/2019 (14:44)
Współczesne ubezpieczenia społeczne w Wielkiej Brytanii mają swoje początki w XX wieku. W wiekach średnich pomoc osobom będącym w potrzebie była oparta na akcji społecznej organizacji parafialnych. W formy prawne pomoc ta została ujęta dopiero przez ustawę "Poor Law Act" z 1601 roku. Ustawa była wielokrotnie nowelizowana, a ostatni jej tekst jednolity został wydany w 1930 roku. W okresie po zakończeniu II wojny światowej pomoc udzielał samorząd terytorialny, który pokrywał wydatki z tego tytułu z podatków komunalnych i subwencji rządowych.
UniMarter Ubezpieczenia Społeczne w Wielkiej Brytanii: zarys historyczny

Wielka Brytania: Rozwój ubezpieczeń społecznych i początki funkcjonowania pomocy


Prawo rozróżniało "indoor relief" (opiekę zamkniętą) i "outdoor relief" (opiekę otwartą lub jakbyśmy nazwali zewnętrzną). Pierwsza polegała na utrzymywaniu osób w podeszłym wieku lub niedołężnych w różnego rodzaju zakładach i przytułkach lub schroniskach, druga - na pomocy finansowej lub w naturze. Udzielenie pomocy zależało od stanu materialnego każdej osoby, co było ustalane przez urząd udzielający pomocy. Ponieważ petent za korzystanie z pomocy nie płacił żadnych składek, pomocy tej nie można w całej pełni zaliczyć do systemu ubezpieczeń społecznych. Jest ona wyrazem opieki społecznej państwa i samorządu nad obywatelem.

Dalszym krokiem naprzód w niesieniu pomocy było wprowadzenie ustawą z 1908 roku pod nazwą "Old Age Pensions Act" renty starczej dla osób, które osiągnęły 70 lat życia rentę w wysokości 10 szylingów tygodniowo może otrzymać każdy obywatel brytyjski pod warunkiem przebywania przez okres dwunastu lat na terenie Wielkiej Brytanii oraz pod warunkiem, że jego dochód nie przekracza około £l - tygodniowo. Wydatek na renty był pokrywany ze Skarbu Państwa, który sprawował administrację systemu. Prawo do renty przysługiwało przez sam fakt osiągnięcia granicy wieku i nie było zależne od obowiązku uprzedniego płacenia jakichkolwiek składek. System wprowadził po raz pierwszy dwie ważne rzeczy: administrację państwową oraz stałą wysokość świadczenia, niezależną od potrzeb petenta. Nie wprowadził wszakże podstawowej zasady ubezpieczenia, a mianowicie świadczenia w zamian za składki.

Właściwe ubezpieczenia społeczne zostały wprowadzone ustawą z 1911 roku pod nazwą "The National Insurance Act". Część pierwsza ustawy wprowadziła ubezpieczenie chorobowe, część druga — zabezpieczenie na wypadek bezrobocia. Aczkolwiek pochodzą z jednej ustawy, oba te typy ubezpieczenia były następnie normowane już oddzielnymi przepisami. Są one podstawowe dla każdego nowoczesnego ustroju społecznego, przeszły w Anglii przez szereg zmian, zwłaszcza zabezpieczenie na wypadek bezrobocia, i były przedmiotem obrad parlamentarnych w związku z akcją rządu, zmierzającą do scalenia wszystkich ubezpieczeń oraz zwiększenia kontroli państwowej.

Ubezpieczenia społeczne w Wielkiej Brytanii: Zabezpieczenie na wypadek bezrobocia


Ustawa z 1911 roku wprowadziła zabezpieczenie tylko dla pracowników fizycznych i to nie wszystkich, bo wyłącznie dla pracujących w gałęziach przemysłu o wahającym się zatrudnieniu (przemysł budowlany, budowy pojazdów, budowy okrętów, hutniczy, drzewny i inne). Pracodawca i robotnik płacili tytułem składki po 2 i pół pensa tygodniowo. Dodatkową opłatę dwu i pół pensa do składki ubezpieczeniowej (tzw. equal third) dopłacał Skarb Państwa. Pozostający bez pracy otrzymywali zasiłek pod warunkiem, że byli przynajmniej przez 26 tygodni zatrudnieni w gałęzi przemysłu, objętej zabezpieczeniem.

Zasiłek dla mężczyzn powyżej 18 lat wynosił 7 szylingów tygodniowo i przysługiwał przez okres najwyżej 15 tygodni w ciągu roku. Jednocześnie bezrobotni zobowiązani byli do rejestrowania się w biurach pośrednictwa pracy, które kierowały ich do pracy. W czasie pierwszej wojny światowej zabezpieczeniem zostali objęci robotnicy przemysłu wojennego, jako najbardziej narażeni na bezrobocie po powrocie do warunków powojennych. Niezwłocznie po wojnie rząd postanowił postawić zabezpieczenie bezrobotnych na płaszczyźnie powszechności.

Dnia 8 listopada 1920 roku weszła w życie nowa ustawa "Unemployment Insurance Act". Zabezpieczeniem zostali objęci wszyscy bez mała pracownicy fizyczni oraz pracownicy umysłowi, zarabiający poniżej 250 funtów rocznie, z wyjątkiem pracowników rolnych, służby domowej, urzędników państwowych i wojska. Liczba podlegających zabezpieczeniu wzrosła z 2 i pół miliona do 12 milionów osób. Ustawa określiła prawa i obowiązki zabezpieczonych, postępowanie w wypadkach sporów oraz podstawy finansowe. Zasiłek został podwyższony do 15 szylingów, a składki do 4 pensów tygodniowo.

W czasie następnego dziesięciolecia problemy gospodarcze z 1921 roku, strajk węglowy i tzw. generalny w 1926 roku oraz kryzys światowy w latach 1929 - 1931 stworzyły długotrwałe okresy masowego bezrobocia. Oprócz normalnych zasiłków Fundusz Bezrobocia musiał wypłacać tzw. "transitional payments", czyli zasiłki ponad okres czasu, ustalony ustawowo na 15 tygodni w ciągu roku.

Badania Królewskiej Komisji nad bezrobociem i formą ubezpieczeń społecznych


Pod koniec 1931 roku liczba bezrobotnych wzrosła prawie do 3 milionów a zadłużenie Funduszu przekroczyło 100 milionów funtów. W tym okresie czasu Parlament Wielkiej Brytanii uchwalił w dziedzinie zabezpieczenia na wypadek bezrobocia około 40 aktów ustawodawczych, mających głównie charakter gospodarczy i przejściowy. Wreszcie w grudniu 1930 roku dla zbadania całokształtu zagadnienia została powołana Komisja Królewska (Royal Commission). Po blisko 2-letniej pracy Komisja przedłożyła w październiku 1932 roku dwa sprawozdania: większości i mniejszości Komisji. Większość doszła do przekonania, że system zabezpieczenia, oparty na zasadzie wzajemności, tzn. wypłacania zasiłku w zamian za płacone składki, może być utrzymany tylko w stosunku do bezrobocia, mającego charakter przejściowy i krótkotrwały. Ci bezrobotni, którzy wyczerpali prawo do zasiłku lub w ogóle nie byli uprawnieni do korzystania z zabezpieczenia a są zdolni do pracy, powinni być objęci nowym odrębnym systemem. Komisja zaproponowała przekazanie administracji systemu samorządowi terytorialnemu oraz stworzenie niezależnego i bezstronnego organu, mającego za zadanie kontrolę systemu, zwłaszcza zaś czuwanie nad jego finansami. Na podstawie projektu większości Komisji Minister Pracy wprowadził pod koniec 1933 roku projekt ustawy, który w następnym roku został uchwalony przez Parlament.

Część pierwsza ustawy pod nazwą "Unemployment Insurance Act, 1934" wprowadziła zmiany do systemu zabezpieczenia przymusowego, część druga pod nazwą "Unemployment Assistance Act, 1934" - nowy system pomocy dla zdolnych do pracy bezrobotnych, pozostających poza zabezpieczeniem przymusowym. "Unemployment Insurace Act, 1935" wprowadził jednolity tekst dla systemu głównego. Wbrew wnioskom Komisji ustawa przyjęła dla systemu administrację centralną z jej miejscowymi organami i sądami. W 1936 roku obowiązek zabezpieczenia został rozciągnięty na pracowników rolnych.

System zabezpieczenia przymusowego. Stosownie do wspomnianej już wyżej ustawy z 1935 roku, zabezpieczenie rozciągnięto na osoby obojga płci, Brytyjczyków i cudzoziemców, którzy osiągnęli odpowiedni wiek i byli zatrudnieni w "insurable employment" tj. takim zatrudnieniu, które podlegało obowiązkowi zabezpieczenia na wypadek bezrobocia. Minimalny wiek określony został na 14 lat, zabezpieczony jednak musiał już być wolny od obowiązku szkolnego. Górną granicę wieku stanowiło 65 lat.

Do "insurable employment" należało: zatrudnienie w Wielkiej Brytanii na zasadzie umowy o pracę lub naukę; takież zatrudnienie na statku w charakterze kapitana lub członka załogi, jeśli statek był zarejestrowany w Wielkiej Brytanii lub jego właściciel obrał w niej siedzibę; służba rządowa i samorządowa, o ile zatrudnienie takie nie było wyłączone przez inne przepisy.

Zarobek ubezpieczonego nie mógł przekraczać 250 funtów rocznie, chyba że pochodził z pracy fizycznej. Wyłączeni z pod zabezpieczenia (excepted persons) byli, między innymi służba domowa (z pewnymi wyjątkami), członkowie policji, nauczyciele i pracownicy umysłowi, zarabiający powyżej 250 funtów rocznie. Mogli być również wyłączeni z zabezpieczenia pracownicy zatrudnieni w służbie państwowej lub samorządowej, przedsiębiorstwach kolejowych i użyteczności publicznej, jeżeli Minister Pracy zaświadczył że zatrudnienie ma charakter stały, pracownik miał już 3 lata służby za sobą, a inne okoliczności nie czyniły zabezpieczenia go przed bezrobociem koniecznym (np. pracownicy posiadający własny fundusz emerytalny).

Ustawa nadała Ministrowi Pracy prawo przenoszenia do zabezpieczenia lub wyłączania z pod niego całych kategorii pracowników, ile zachodziły ku temu odpowiednie warunki. Pracownicy mogli być zwolnieni na własną prośbę (exempted persons) ci, którzy mieli dochody ponad 26 funtów rocznie z innych źródeł niż własna praca, byli na utrzymaniu innych osób, byli zatrudnieni dorywczo przez okres czasu, trwający nie dłużej niż 18 tygodni w roku, a wreszcie ci których główne źródło dochodu nie podlegało obowiązkowi zabezpieczenia.

Składka (contribution) wynosiła dla mężczyny powyżej 21 lat - 1 szyling i 8 pensów, a dla kobiety powyżej 21 lat - 1 szyling i 6 pensów tygodniowo. Dla nieletnich i pracowników rolnych składki były niższe. Składkę płacili po połowie zabezpieczony i pracodawca, ten ostatni wszakże był w pierwszym rzędzie odpowiedzialny za zapłatę składki ubezpieczeniowej. Część przypadającą na pracownika, można było potrącić z jego wynagrodzenia.

Składki opłacało się znaczkami, naklejanymi w książeczce bezrobocia (Unemployment Book), wydawanej przez Biuro Pośrednictwa Pracy (Employment Exchange). Zasiłek (benefit) został ustalony na 24 szylingi tygodniowo dla mężczyzny powyżej 21 lat, a na 22 szylingi dla kobiety powyżej 21 lat. Nieletni i pracownicy rolni otrzymywali zasiłek w niższej wysokości. Jeżeli zabezpieczony miał na utrzymaniu żonę, dzieci lub rodziców, zasiłek ulegał powiększeniu o dodatek rodzinny, który wynosił 16 szylingów na osobę dorosłą a 5 szylingów na dziecko.

Zasiłek przysługuje w zasadzie na okres 26 tygodni w ciągu roku, w pewnych wszakże przypadkach (gdy zabezpieczenie trwało dłużej niż 5 lat) i na szczegółowo określonych w ustawie warunkach zasiłek mógł być wypłacany przez okres dłuższy (additional days). Osoby, które wyczerpały prawo do zasiłku lub jeszcze prawa do niego nie nabrały, mogły korzystać z systemu pomocy doraźnej.

Aby uzyskać prawo do zasiłku, zabezpieczony musiał udowodnić, że odpowiadał czterem warunkom ustawowym (statutory conditions for receipt of benefit), a mianowicie wykazać, że:



Jeżeli zabezpieczony został z kursu za złe sprawowanie się usunięty, uważa się, że nie wypełnił on tego warunku. Niezależnie od obowiązku odpowiadania wymienionym wyżej czterem warunkom, zabezpieczony może być wykluczony od prawa do zasiłku (disqualified for receiving benefit), jeżeli:



Zasiłek w zasadzie był wypłacany przez Urząd Pośrednictwa Pracy. Ustawa przewidywała możność wypłacania go przez urzędy pocztowe jak również przez związki zawodowe lub inne stowarzyszenia pracowników na zasadzie specjalnego prozumienia z Ministrem Pracy. W celu otrzymania zasiłku bezrobotny musiał złożyć podanie na odpowiednim formularzu oraz dołączyć do podania książeczkę bezrobocia, wzamian której otrzymywał kartę, potwierdzającą odbiór książeczki (receipt jo r unemployment book). Oprócz tego petent musiał wpisać się do rejestru bezrobotnych (unemployed register), stwierdzając swym podpisem, że w okresie figurowania w rejestrze był bez pracy, zdolny i gotów do pracy i nie otrzymywał innych zasiłków (n.p. chorobowego).

Do rozstrzygania podań o zasiłek (claim for benefit) ustawa powołała następujące władze:



Minister Pracy nie miał prawa rozstrzygania podania o zasiłek. Podanie w pierwszej instancji rozpoznawał Insurance Officer. Prawo jego do przyznania zasiłku nie było niczym ograniczone. Dopiero gdy miał zamiar pozostawić podanie bez uwzględnienia, mógł wydać decyzję samodzielnie tylko w pewnych przypadkach. W innych przypadkach lub gdy sam uznał to za wskazane, przedstawiał sprawę sądowi rozjemczemu. W szczególności do właściwości sądu rozjemczego należało rozstrzyganie w pierwszej instancji podań, gdy przedmiotem sporu był, czy petent czynił zadość trzeciemu lub czwartemu warunkowi ustawowemu (zdolność i gotowość do pracy, uczęszczanie na kurs), względnie czy nie był pozbawiony prawa do zasiłku, ponieważ stracił pracę wskutek złego sprawowania się lub jej porzucenia bądź też odmówił przyjęcia zaofiarowanej mu pracy.

W drugiej instancji sąd rozjemczy rozstrzygał odwołanie w tych sprawach, które w pierwszej instancji zostały samodzielnie rozstrzygnięte przez urzędnika zabezpieczeniowego na niekorzyść petenta. Prawo do wniesienia odwołania przysługiwało w ciągu 21 dni od daty doręczenia decyzji, do której dołączony był formularz skargi odwoławczej. Skarżący miał prawo brać udział w posiedzeniu, na którym jest rozpoznawane jego odwołanie.

Od orzeczenia sądu rozjemczego dalsze odwołanie do głównego rozjemcy mogli wnieść:

TAGI
Wszystkie artykuły... Ubezpieczenia ubezpieczenie społeczne w anglii podatek zdrowotny uk firma w anglii a ubezpieczenie zdrowotne firmy w wielkiej brytanii ubezpieczenie zdrowotne w anglii a leczenie w polsce emerytura w anglii praca w anglii a zus w polsce podatek zdrowotny uk składki emerytalne wielka brytania składki zus w europie historia ubezpieczenia społecznego
OPINIE
Nie możesz dodać nowej opini!
Możesz Założyć Konto oraz Zalogować się
POPULARNE
›  Rynek OC w Polsce: Jesteś kierowcą? Musisz to przeczytać!
›  Smog – na co najbardziej szkodzi?
›  Stopa cukrzycowa – można jej uniknąć!
›  Innowacje biomedyczne z Polski wkrótce trafią na NASDAQ
›  Ministerstwo Cyfryzacji: Checklist – przedsiębiorco, o tym musisz pamiętać
›  Masz zespół jelita drażliwego? Zapytaj lekarza o dietę FODMAP
›  Pracownicze Plany Kapitałowe (PPK) to nowa forma oszczędzania
›  Czy można szybko pozbyć się alkoholu z organizmu?
›  Możliwe formy oraz potencjalne cele i obiekty cyberataków
›  Społeczeństwo informacyjne wobec zagrożeń cyberprzestępczością i cyberterroryzmem
›  Ruch a mózg: chcesz mieć dobrą pamięć? Ćwicz jak najwięcej!
›  Smog prowadzi do różnych problemów zdrowotnych u dorosłych i dzieci
›  Tendencje rozwojowe w zakresie problematyki walki z cyberprzestępczości
›  10 porad, jak dbać o wzrok niemowlaka
›  Czym jest cyberprzestrzeń, cyberterroryzm i cyberprzestępczość?
›  Zjawisko cyberterroryzmu i jego konsekwencje
›  2 mln polskich dzieci cierpi na alergiczny nieżyt nosa
›  Niskie ciśnienie: norma czy powód do niepokoju? Jak mierzyć?
›  Czego NIE mówić osobie cierpiącej na depresję?
›  Szpital Powiatowy Łask: Dzierżawca nie sprostał wymaganiom?
›  Resort zdrowia chce odbudować i poprawić opiekę psychiatryczną
›  Co najbardziej przyczynia się do poprawy stanu zdrowia?
›  Okręgowa Izba Lekarska w Warszawie ogłasza Narodowy Kryzys Zdrowia
›  Najzdrowsze produkty spożywcze świata!
›  Zadbaj o dobrą kondycję swojego ucznia w szkole
›  Jak wprowadzić PPK w firmie, korzystając z brytyjskich doświadczeń?
›  Producenci ekstraktów z konopi walczą o ich zatwierdzenie przez UE
›  Wcześnie wykryty rak piersi może być uleczalny!
›  Jak pielęgnować zęby u dzieci? Jak dbać o zęby każdego dnia?
›  Recepta na zdrowe małżeństwo dla każdego
›  Innowacja w żywieniu niemowląt!
›  Jak znany onkolog leczył się z nowotworu: rozmowa z prof. Jassemem
›  Ubezpieczenia Społeczne w Wielkiej Brytanii: zarys historyczny
›  Stres przyczyną chorób. Nie zgadniesz, jak wielu
›  Coraz większe wsparcie dla innowacji medycznych w Polsce
›  Schizofrenia zaczyna się w młodym wieku?
›  Siedzący tryb życia groźniejszy niż myślisz. Ruch to zdrowie!
›  Kiedy ból serca nie jest zawałem: fakty o dławicy piersiowej
›  Dietetyczny zawrót głowy: modne diety kontra nauka
›  Już ponad połowa Polaków ma problem z nadmiarem kilogramów
›  PKN Orlen przeznaczy 10 mln zł na program zdrowotny dla Płocka
›  Ubezpieczenia chorobowe i wypadkowe: ryzyko choroby i wypadku!
›  PPK - gdzie trzech się składa, jeden korzysta
›  Chcesz być zdrowy - zadbaj o relacje z innymi!
›  Innowacje medyczne skracają kolejki do lekarzy i poprawiają jakość świadczeń
›  Jak działają apteki i na jakiej zasadzie sprzedają leki?
›  Pacjenci onkologiczni mogą być leczeni szybciej i skuteczniej
›  Ministerstwo Zdrowia wdraża duże zmiany w leczeniu schizofrenii
›  Jak bezpiecznie opóźniać procesy starzenia?
›  NIK o zapewnieniu opieki paliatywnej i hospicyjnej
MARKET//UNIMARTER
Niania elektroniczna BEURER BY33 AGD małe > DLA DZIECKA > Nianie elektroniczne
AGD MAŁE//UNIMARTER

Niania elektroniczna BEURER BY33

Dzieci i niemowlęta > Bezpieczeństwo niemowląt > Nianie elektroniczne
Oczyszczacz BEURER LR 300 AGD małe > DO DOMU > Oczyszczacze powietrza
AGD MAŁE//UNIMARTER

Oczyszczacz BEURER LR 300

Dom i ogród > Sprzęt AGD > Ogrzewanie, wentylacja i klimatyzacja > Oczyszczacze powietrza
Urządzenie do aromaterapii BEURER LA 20 AGD małe > DO DOMU > Nawilżacze powietrza
AGD MAŁE//UNIMARTER

Urządzenie do aromaterapii BEURER LA 20

Dom i ogród > Sprzęt AGD > Urządzenia do kontroli klimatu > Nawilżacze
Aparat do masażu Beurer MG 70 Masażer AGD małe > ZDROWIE I URODA > Masażery i maty masujące
AGD MAŁE//UNIMARTER

Aparat do masażu Beurer MG 70 Masażer

Zdrowie i uroda > Higiena osobista > Masaż i relaks > Masażery
Pulsometr BEURER PM 15 AGD małe > ZDROWIE I URODA > Ciśnieniomierze
AGD MAŁE//UNIMARTER

Pulsometr BEURER PM 15

Zdrowie i uroda > Opieka zdrowotna > Monitory funkcji życiowych > Ciśnieniomierze
Termometr BEURER FT 65 AGD małe > DLA DZIECKA > Termometry
AGD MAŁE//UNIMARTER

Termometr BEURER FT 65

Zdrowie i uroda > Opieka zdrowotna > Monitory funkcji życiowych > Termometry medyczne
Artykuły Video Społeczność Rynek Zdrowia Market Placówki medyczne Baza leków
Seniorzy Ubezpieczenia Kalkulator OC/AC Przyczepy
Prywatność Regulamin #Tagi ☈ Popularne ❖ Rankingi Kontakt
YouTube Facebook @unimarter
© 2019 UniMarter.com.
blog@unimarter.com
UniMart
er
Konto @  Market ❖